سلام به همه دوستان عزیز و مهربونم . مخصوصا اونهایی که بودن و موندن من رو در کنارشون خواستن............

نمی دونین چقدر دلم برا همتون تنگ شده بود. با اینکه بهتون سر می زدم ولی تا دوباره دست به قلم نشدم.  نتونستم احساس بودن بکنم  و وجودمو ابراز کنم .  من واقعا" از همه شما عزیزان. ممنونم که باز هم دوستیتون روبرای چندمین بار بهم  ثابت کردین . من واقعا به خودم می بالم که دوستان خوبی مثل شماها رو دارم.

بااینکه این اواخر حال خوبی نداشتم ولی سعی کردین که با حرفهاتون بهم روحیه بدین . من الان که دارم می نویسم . هرگز فکر نمی کردم که دوباره دست به قلم بشم ولی وقتی که حرفهای شما دوستان رو می خوندم و به خودم نگاه می کردم . می دیدم من اون آدمی نبودم که با یه بحران جا بزنم . من بارها با بحران رو به رو شدم  وتا آخرین توانم با اون جنگیدم. حالا هم همین تصمیم رو دارم .

مطمئن باشید که من دیگه اجازه نخواهم داد طوفان حوادث منو از پا در بیاره . و مطمئنم  اونی که باید کم بیاره آورده  و فقط می دونم من نباید کم بیارم چون من همیشه چیزای بزرگ رو خواستم و هیچ وقت کم نخواستم.

من باید استوار و پا بر جا باشم . محکم و مصمم .

و دیگه  اجازه نخواهم داد که تنهایی هر کاری دلش می خواد با من بکنه.

راستی تا یادم نرفته ..............

یکی از دوستان(بهناز عزیز)اصرار زیادی داره تا من پست آخریمو بر دارم ولی من از همین جا می خوام به این دوست عزیزم بگم که گذشته ها و خاطره ها همیشه چه بخوایم چه نخوایم با ما هستن .چه خاطره هایی که می نویسیم و چه خاطره هایی که تو ذهنمون هستن . پس چه بهتر که ما خاطره ها رو بنویسیم تا اونقدر برامون تکرار بشن تا دیگه از ذهنمون محو بشن . منم به همین خاطر و با این امید اونها رو حذف نمی کنم . باز هم ازتون ممنونم.

باز هم تا یادم نرفته.............

من این روزها وبلاگم داره یکساله میشه . انگاری خودمم با تولد وبلاگم دوباره متولد شدم .مخصوصا با تفالی که به حضرت حافظ زدم و حافظ برام این چنین گفت:

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

                                            و اندر ان ظلمت شب اب حیاتم دادند               

بی خود از شعشعه پرتو ذاتم کردند

                                            باده از جام تجلی صفاتم دادند

چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی

                                            ان شب قدر که این تازه براتم دادند

بعد از این روی من و ایینه وصف جمال

                                            که در انجا خبر از جلوه ذاتم دادند

من اگر کامروا گشتم و خوشدل چه عجب

                                            مستحق بودم واینها به زکاتم دادند

هاتف انروز به من مژده این دولت داد

                                          که بدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند

اینهمه شهد و شکر گر به خنم می ریزد

                                         اجر صبریست کزان شاخ نباتم دادند

همت حافظ و انفاس سحر خیزلن بود

                                        که ز بند غم ایام نجاتم دادند

                                                                   که ز بند غم ایام نجاتم دادند.

باز هم قربون مهربونیاتون

یا علی