miane raftan va roftan hanooz yek seda fasele hast . va to nemishenasi marze beine faselehara . anchenan rafti ke tamame diroozeman ra rofti  

سلام می کنم خدمت همه شما عزیزان و یاران همیشه همراه من.

می خواستم .یه پست جدید بزنم که وبلاگم مثل خیلی چیزای دیگه خاک نخوره. ولی هر چی فکر کردم چیزی . موضوعی به نظرم نیومد . آخه این روزا بد جوری انگیزه نوشتن رو از دست دادم . اصلا" نمی دونم تا حالا هم که مینوشتم . برا کی و برا چی می نوشتم.شاید دیگه ننویسم . شاید دیگه به اینجا نیام. شاید از اول من برا اینجا ساخته نشده بودم .

 نمی دونم. این روزا سرو کله یه کوهی از شایدها و باید ها و نباید ها . تو زندگیم پیدا شده که باید اول تکلیف اونارو روشن کنم تا بعد . شاید با کوله بار پرتری به سراغتون بیام . شایدم......

می خواستم از دلتنگیهام  براتون بگم تا شاید کمی از غم و غصه هام کم شه .دیدم که این آخر نامردیه که من برا خالی شدن خودم لحظات شما رو مکدر کنم..........ولی واقعا" بعضی دلتنگیها رونمیشه گفت .  فقط میشه حس کرد .

می خواستم از خاطراتم براتون بگم . ولی کدوم خاطره؟خاطرات من که دیگه کهنه و قدیمی شده و چیز جدیدی  هم نداشتم تا بگم.

خواستم از نا مردیها و بی وفاییها بگم . ولی مگه . قصه نامردی و بی وفایی تمومی داره ؟.......داره؟

می خواستم از شادیها بگم . ولی هر گوشه دلم رو نگاه کردم . شادی ندیدم.جز آهی که هر بار از نهادم بلند میشه تمام وجودمو می سوزونه .

پس حالا که حرف تازه ای ندارم . دیگه ادامه نمی دم . تا شما رو هم بیشتر از این ناراحت نکنم .

دیگه داریم به آخر سال نزدیک میشیم. و من از همین جا برای همه شماها که تا حالا من رو تنها نذاشتین . آرزوی سال جدیدی . تواءم با موفقیتی روز افزون و پر از نشاط رو  برا تون  دارم .خواهش می کنم این خواهر حقیرتونم سر سفره هفت سین از دعای خیرتون بی نسیب نکنید.بازم از همتون ممنونم.

 این بیت شعر هم از یکی از دوستان بسیار صمیمیم هست که جا داره همین جا ازش تشکر کنم  به خاطر تمام خوبیها و توجهاتی که به من داره و همیشه حرفاش راهنمای زندگیمه.

                   روزی که دلم پیش دلت بود گرو                                

                                                                                 دستان مرا سخت فشردی که نرو

                                روزی که دلت به دیگری مایل شد

                                                                                    کفشان مرا جفت نمودی که برو

                                                      همه نگاه آخرت تو لحظه خدافظی

                                                   گریه بی وقفه من تو اون روزای کاغذی

                                              قول داده بودیم ما به هم. که سر نهیم به روزگار

                                                چه بی دووم بود قول ما. جدا شدیم آخر کار

                                                  تو حسرت نبودنت . من با خیالتم خوشم

                                                  با رفتنم از این دیار آرزوهامو می کشم 

                                                کوله بارم پر حسرت . تو دلم هزارتا درده

                                                  مثل آواره ای تنها تو خیابونی که سرده

                                                  تا خیالت به سرم میزنه گریم می گیره

                                                  آروم آروم دل تنگم داره  بی  تو میزنه

                                                 گل مغرور قشنگم من فراموشت نکردم

                                            بی تو اینجا رو نمی خوام.میرم و بر نمی گردم.