| تبليغات | X |
ويلچيرم را نفروش.مي خواهم داشته باشمش . به ياد روزهاي سختي كه گذراندم.
پدر آهي كشيد و گفت: آره روزهاي سختي بود . خدا را شكر كه تمام شد.حالا بايد به مادرت خبر بدهيم.
آه.......مادرم.چقدر دلم برايش تنگ شده است.
كاش اينجا بود تا همه وقايع را با چشم خودش مي ديد.
كاش مي توانستم پرواز كنم و خودم را به او برسانم و بگويم:مادر ديگر نمي خواهد پنهان از چشم من غصه
بخوري.وقتي خوابيده ام آرام و بي صدا كنار بسترم بنشيني و پاهاي خشكيده ام را در آغوش بگيري و ببوسي.برايم اشك بريزي و تا صبح دعا كني.حالا من مي توانم راه بروم.مي توانم بدوم.مي توانم بازي كنم..............
شاد باشم........ديگر زنداني چرخ و عصا نيستم .
شوق عجيبي داشتم.مي خواستم حد اكثر استفاده را از پاهايم ببرم .دوست دارم تا انتهاي دنيا بدوم و اين خبر شاد را با صداي بلند فرياد بكشم..فريادم زير طاق آسمان بپيچد و به گوش همه برسد. كاش آن لحظه هاي روحاني شفاآن دقايق نوراني متبرك.هيچ گاه به پايان نمي رسيد.
وقتي آقا آمدند. عطر حضورشان همه فضا را پر كرد. دستي به نوازش بر سر و صورتم كشيدند،داغ شدم،انگار خورشيد به زمين آمده بود و تمامي حرارتش را بر من مي افكند،از گرماي نوازش دست نوراني آقا.همه وجودم آتش شد،پاهاي بي حس و حركتم ، دوباره جان گرفت و گرما را حس كرد.
آقاي سبز پوش نگاهشان را كه همه نور بود بر من دوختند و پرسيدند:به چه حاجتي به زيارت من آمده اي؟
گفتم:به شفا خواهي.
مهربانانه پرسيدند:حاجتت چيست؟
به پاهاي خشكيده ام نگاه كردم و گفتم:پاهايم آقا خشك شده اند و نمي توانم راه بروم.
لبخندي زدند و گفتند:از راه دوري آمده اي.خسته اي ...... بخواب 
آه خداي من چه لبخند زيبايي داشتند؟ به زيبايي آسمان پر ستاره شبهاي كوير... چه پر ستاره بود آن لبخند.....نمي خواستم بخوابم.دلم مي خواست ساعتها بنشينم و آن لبخند خورشيدي را نگاه كنم.
اما آقا دست مباركشان را روي پيشانيم گذاشتند و در حالي كه صورتم را نوازش مي كردند.چشمانم را بستند و گفتند:خسته اي بخواب. صبح كه از خواب بيدار شوي شفايت را گرفته اي..............................................
با صداي موسيقي نقاره و همهمه و صلوات مردم.از خوب بيدار شدم. دورو برم شلوغ بود. مردم با نا باوري نگاهم مي كردند و جملاتي به هم مي گفتند:.شفا گرفته.....پاهايش تكان مي خورد......حتما" آقا به ديدنش آمده اند........
چهره اش نوراني شده است.......نور ديدار آقاست.
صداي اذان در فضاي صحن مي پيچد. از جا بر مي خيزم و سعي مي كنم پاهايم را تكان بدهم.عجيب بود. پاهايم حركت داشت. جمعيت صلوات فرستادند و زنها مرا در آغوش گرفتند.صبح آمده بود. صبحي كه آقا امام رضا(ع) نويدش را داده بودند. صبح اميد...........
و من خودم را در آغوش هزاران مادرمي ديدم...........
واي كه چقدر جاي مادرم خالي بود.................... .
**************** ************************** *******************
11 ذي القعده مصادف با ميلاد مسعود سلطان حضرت علي ابن موسي الرضا(ع) را به همه شيعيان و عاشقان آن حضرت تبريك مي گم.ومي دونم همين لحظه كه من دارم مي نويسم.خيليها پشت پنجره فولاد دخيل بستن و از امام شفاي كامل مي خوان.............بياين همگي. از همين جا براي تمام مريض هايي كه اونجا هستند ........و مريضهايي كه اونجا نيستند. ولي امروز هر لحظه دلشون به سوي اون گنبد طلايي پر ميكشه واز آقا شفا مي خوان ............ شفاي اونها رو از آقا امام رضا بخوايم و دعا كنيم كه به همشون شفاي كامل عنايت بكنه و ما رو هم كه عاشق ديدارش هستيم رو به پا بوس خودش بطلبد. انشاءلله
