| تبليغات | X |
سلام به همه دوستان عزیز و مهربونم . مخصوصا اونهایی که بودن و موندن من رو در کنارشون خواستن............
نمی دونین چقدر دلم برا همتون تنگ شده بود
. با اینکه بهتون سر می زدم ولی تا دوباره دست به قلم نشدم. نتونستم احساس بودن بکنم و وجودمو ابراز کنم . من واقعا" از همه شما عزیزان. ممنونم که باز هم دوستیتون روبرای چندمین بار بهم ثابت کردین . من واقعا به خودم می بالم که دوستان خوبی مثل شماها رو دارم.
بااینکه این اواخر حال خوبی نداشتم ولی سعی کردین که با حرفهاتون بهم روحیه بدین . من الان که دارم می نویسم . هرگز فکر نمی کردم که دوباره دست به قلم بشم ولی وقتی که حرفهای شما دوستان رو می خوندم و به خودم نگاه می کردم . می دیدم من اون آدمی نبودم که با یه بحران جا بزنم . من بارها با بحران رو به رو شدم وتا آخرین توانم با اون جنگیدم. حالا هم همین تصمیم رو دارم .
مطمئن باشید که من دیگه اجازه نخواهم داد طوفان حوادث منو از پا در بیاره 
. و مطمئنم اونی که باید کم بیاره آورده و فقط می دونم من نباید کم بیارم چون من همیشه چیزای بزرگ رو خواستم و هیچ وقت کم نخواستم.
من باید استوار و پا بر جا باشم . محکم و مصمم .
و دیگه اجازه نخواهم داد که تنهایی هر کاری دلش می خواد با من بکنه.
راستی تا یادم نرفته .............. 
یکی از دوستان(بهناز عزیز)اصرار زیادی داره تا من پست آخریمو بر دارم ولی من از همین جا می خوام به این دوست عزیزم بگم که گذشته ها و خاطره ها همیشه چه بخوایم چه نخوایم با ما هستن .چه خاطره هایی که می نویسیم و چه خاطره هایی که تو ذهنمون هستن . پس چه بهتر که ما خاطره ها رو بنویسیم تا اونقدر برامون تکرار بشن تا دیگه از ذهنمون محو بشن . منم به همین خاطر و با این امید اونها رو حذف نمی کنم . باز هم ازتون ممنونم.
باز هم تا یادم نرفته.............
من این روزها وبلاگم داره یکساله میشه . انگاری خودمم با تولد وبلاگم دوباره متولد شدم .مخصوصا با تفالی که به حضرت حافظ زدم و حافظ برام این چنین گفت:
دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند
و اندر ان ظلمت شب اب حیاتم دادند
بی خود از شعشعه پرتو ذاتم کردند
باده از جام تجلی صفاتم دادند
چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی
ان شب قدر که این تازه براتم دادند
بعد از این روی من و ایینه وصف جمال
که در انجا خبر از جلوه ذاتم دادند
من اگر کامروا گشتم و خوشدل چه عجب
مستحق بودم واینها به زکاتم دادند
هاتف انروز به من مژده این دولت داد
که بدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند
اینهمه شهد و شکر گر به خنم می ریزد
اجر صبریست کزان شاخ نباتم دادند
همت حافظ و انفاس سحر خیزلن بود
که ز بند غم ایام نجاتم دادند
که ز بند غم ایام نجاتم دادند.
باز هم قربون مهربونیاتون
یا علی
سلام می کنم خدمت همه شما عزیزان و یاران همیشه همراه من.
می خواستم .یه پست جدید بزنم که وبلاگم مثل خیلی چیزای دیگه خاک نخوره. ولی هر چی فکر کردم چیزی . موضوعی به نظرم نیومد . آخه این روزا بد جوری انگیزه نوشتن رو از دست دادم . اصلا" نمی دونم تا حالا هم که مینوشتم . برا کی و برا چی می نوشتم.شاید دیگه ننویسم . شاید دیگه به اینجا نیام. شاید از اول من برا اینجا ساخته نشده بودم .
نمی دونم. این روزا سرو کله یه کوهی از شایدها و باید ها و نباید ها . تو زندگیم پیدا شده که باید اول تکلیف اونارو روشن کنم تا بعد . شاید با کوله بار پرتری به سراغتون بیام . شایدم......
می خواستم از دلتنگیهام براتون بگم تا شاید کمی از غم و غصه هام کم شه .دیدم که این آخر نامردیه که من برا خالی شدن خودم لحظات شما رو مکدر کنم..........ولی واقعا" بعضی دلتنگیها رونمیشه گفت . فقط میشه حس کرد .
می خواستم از خاطراتم براتون بگم . ولی کدوم خاطره؟خاطرات من که دیگه کهنه و قدیمی شده و چیز جدیدی هم نداشتم تا بگم.
خواستم از نا مردیها و بی وفاییها بگم . ولی مگه . قصه نامردی و بی وفایی تمومی داره ؟.......داره؟
می خواستم از شادیها بگم . ولی هر گوشه دلم رو نگاه کردم . شادی ندیدم.جز آهی که هر بار از نهادم بلند میشه تمام وجودمو می سوزونه .
پس حالا که حرف تازه ای ندارم . دیگه ادامه نمی دم . تا شما رو هم بیشتر از این ناراحت نکنم .
دیگه داریم به آخر سال نزدیک میشیم. و من از همین جا برای همه شماها که تا حالا من رو تنها نذاشتین . آرزوی سال جدیدی . تواءم با موفقیتی روز افزون و پر از نشاط رو برا تون دارم .خواهش می کنم این خواهر حقیرتونم سر سفره هفت سین از دعای خیرتون بی نسیب نکنید.بازم از همتون ممنونم.
این بیت شعر هم از یکی از دوستان بسیار صمیمیم هست که جا داره همین جا ازش تشکر کنم به خاطر تمام خوبیها و توجهاتی که به من داره و همیشه حرفاش راهنمای زندگیمه.
دستان مرا سخت فشردی که نرو
روزی که دلت به دیگری مایل شد
کفشان مرا جفت نمودی که برو
همه نگاه آخرت تو لحظه خدافظی
گریه بی وقفه من تو اون روزای کاغذی
قول داده بودیم ما به هم. که سر نهیم به روزگار
چه بی دووم بود قول ما. جدا شدیم آخر کار
تو حسرت نبودنت . من با خیالتم خوشم
با رفتنم از این دیار آرزوهامو می کشم
کوله بارم پر حسرت . تو دلم هزارتا درده
مثل آواره ای تنها تو خیابونی که سرده
تا خیالت به سرم میزنه گریم می گیره
آروم آروم دل تنگم داره بی تو میزنه
گل مغرور قشنگم من فراموشت نکردم
بی تو اینجا رو نمی خوام.میرم و بر نمی گردم.
خانه دوست کجاست؟
در فلق بود که پرسید سوار
آسمان مکثی کرد
رهگذر شاخه نوری که به لب داشت
به تاریکیه شبها بخشید
و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت:
نرسیده به درخت
کوچه باغی است که از خواب خدا سبز تر است
و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی ست
می روی تا ته آن کوچه . که او پشت بلوغ سر به در می آورد
پس به سمت گل تنهایی می پیچی
دو قدم مانده به گل
پای فواره جاوید اساطیر زمین می مانی
و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد
در صمیمیت سیال فضا خش خشی می شنوی
کودکی میبینی
رفته از کاج بلندی بالا . جوجه بردارد از لانه نور
و از او می پرسی:
((خانه دوست کجاست؟))
به نظر شما خانه دوست کجاست؟
یه گوشه کز کرده بودم و به یه نقطه خیره شده بودم.داشتم تو ذهنم خاطرات گذشتم رو مرورمی کردم . یه مرتبه ولنتاین پارسال یادم اومد همون روزی که به روز عاشقا معروفه . یادته پارسال فراموش کرده بودی این روز رو بهم تبریک بگی ؟ چقدر دعوات کردم .........تو هم گفتی سال دیگه جبران می کنی ولی انگاری نمی دونستی که تا سال دیگه شاید دیگه دلت نخواد که .......................................
حکایت شد حکایت اون سیبی که می گن وقتی از بالا بندازی هزار تا چرخ می خوره تا به زمین برسه.............
دیدارهامون چه زود گذشت . چقدر زود از انتهای کوچه دلبستگی پر کشیدی ؟ تو که همیشه می گفتی از این کوچه بارها گذر کنم باز هم خسته نمی شم و هر روز برام تازگی داره ....تو که می گفتی دستی رو که بگیرم دیگه رها نمی کنم ؟ولی دیروز به من گفتی که خسته ای و دیدارها خواب رو از چشمات گرفته. تو بهم گفتی دیگه آرزو نداری به دیار سبز خوبیها برگردی . گفتی که مسافر بودی و حالا هم عزم سفر داری ........................... 
ولی چقدر دیر گفتی ؟کاش لا اقل گونه هام رو خیس نمی دیدی . آخه می گن پشت سر مسافر گریه شگون نداره ....
آه از این همه بی رحمی..............................
چرا من رو باور نداشتی ؟مگه تو معصومیت نگاهم معرفت و خوبی رو ندیدی ؟ چرا با من اینگونه کردی؟ چرا؟ چرا؟
ولی من هستم مثل همیشه . من اومدم تا از اینجا ولنتاین رو بهت تبریک بگم . و امیدوارم در جاده جدید زندگیت روزهای خوب و خوشی رو داشته باشی . می دونم که جاده زندگیه من اونی نبود که تو دنبالش بودی . بقیه حرفا بهونس.
حالا دیگه مهم نیست که من در چه حال و وضعی هستم . الآن که دارم می نویسم شاید خالی از عشق باشم شایدم از عشق و عاشقی متنفر باشم .شایدم هنوز هاله ای از عشق روی قلبم باشه که انگیزه نوشتن رو در من ایجاد کرده........... نمی دونم..........
ولی سعی می کنم نگاهم رو همیشه تا ابد عاشق نگه دارم می دونی چرا؟
چون می خوام حد اقل وقتی تو آیینه خودم رو نگاه می کنم امید به ادامه زندگی رو در خودم زنده کنم و یادم بیاد که یه روزهایی هم از کوچه پس کوچه های عاشقی عبور کردم و به امروزم نگاه نکنم که دیگه هیچ عشقی تو چشمام موج نمی زنه ......می خوام با نگاه کردن به نگاه عاشقم . یادم نیاد که چه بر من گذشته؟
و یادم نیاد که چه گل آرزوهایی در وجودم از ریشه خشکید و کسی پیدا نشد که یک بار از روی بی ریایی دستی به گلبرگهای گل آرزو هام بکشه .
همین طور که با اشک خاطراتم رو بدرقه می کردم . به خودم اومدم و سعی کردم که زانوی غم رو از بغام جدا کنم و یا علی بگم و بلند بشم ......تا فردا خدا بزرگه
می روم خسته و افسرده و زار
سوی منزلگه ویرانه خویش
به خدا می برم از شهر شما
دل سر گشته و دیوانه خویش
یا علی.
سلام دوستان خوبم.اميدوارم كه حال همتون خوب باشه و ايام به كامتون.
راستش رو بخواين قصد نداشتم تا بعد از عاشورا و تاسوعاي حسيني آپ كنم.
ولي نمي دونم اگر يه همين جا رو هم نداشتم تا خودم رو خالي كنم و حرف دلم رو
با زبون بي زبوني بگم يا دلم مي تركيد يا سخن دل مي مرد.
دنياي ما خيلي دنياي بي وفاييه مگه نه؟
اي بابا تا حالا به كي وفا كرده كه به من وفا كنه؟
حتي به امام حسين با اون همه كمالاتش. وجناتش.صداقتش . طهارتش و… وفا نكرد اونوقت به منه بي مقدار؟
گفتي غزلي بگو. چه بگويم مجال كو؟
شيرين من. براي غزل شور و حال كو؟
پر ميزند دلم به هواي غزل ولي
گيرم هواي پر زدنم هست. بال كو؟
گبرم به فال نيك بگيرم بهار را
چشم و دلي براي تماشا وفال كو؟
تقويم چهار فصل دلم را رقم زدم
آن برگهاي سبز سر آغاز سال كو؟
رفتيم و پرسش دل ما بي جواب ماند
حال سؤال و حوصله قيل و قال كو؟
دلم مي خواد حالا كه دلم گرفته يكي از آهنگهاي قشنگ رو با هم زمزمه كنيم و اون رو تقديم مي كنم به تنها ترين لحظه تنهايي خودم.انشاءلله كه شما ها هيچ كدومتون تنهايي به سراغتون نياد.
ولي اگرتنهاي تنها هم بشيم باز هم خدا هست
ميدونم برات عجيبه اين همه اصرار و خواهش
اينهمه خواستن دستات. بدون حتي نوازش
مي دونم كه خنده داره واسه تو گله دردم
ميگذري از من و ميري اما من باز بر مي گردم
مي دونم برات عجيبه من با اون همه غرورم
پيش همه بد يهام. چه جوري بازم صبورم
ميدونم واست سؤاله كه چرا پيشت حقيرم؟
دور ميشي من و نبيني باز سراغتو مي گيرم
مي دوني چرا هميشه من بدهكار تو ميشم
وقتي نيستي هم يه جوري با خيالت راضی مي شم
مي دوني واسه چي از تو رو ميگردونم. مي خندم؟
تو نبيني گريه هامو. هر دو چشمامو ميبندم
چاره اي جز اين ندارم. آخه خون شدي تو رگهام
مي ميرم اگه نباشي. بي تو من بد جوري تنهام
مي دونم يه روز مي فهمي. روزي كه دنيارو گشتي
من چه جوري تو رو خواستم. تو چه جور ازم گذشتي؟
و حرف آخر:
اي تنهايي اين رو بدون. كه براي كشتن يك پرنده يك قيچي كافيست. لازم هم نيست آن را در قلبش فرو كني. يا گلويش را با آن بشكافي. ………….
پرهايش را بزن………..پرهايش را بزن. خواهي ديد كه خاطرات پريدن با او كاري مي كند كه خودش را به اعماق دره ها پرت مي كند.
شما عزيزان نظرتون چيه؟
ممنونم.
سوزي نهان ز داغ غمت دارم اي حسين
باشد گواه.ديده خونبارم اي حسين
افتاده ام ز پا و دل از دست داده ام
دستم بگير گرچه گنهكارم اي حسين
راهي نما به سوي خود اي قبله گاه عشق
از زندگي بدون تو بيزارم اي حسين
در بند عشق اسيرم و راهي نمي برم
چشم انتظار لحظه ديدارم اي حسين
چشم اميد به سوي تو دارم به اشك و آه
تا جلوه اي كني به شب تارم اي حسين
مگذار بر روي آب كشم نقش خاطرت
بگذار سر به قلبت بگذارم اي حسين
در آرزوي وصل تو از بس گريستم
از هم گسست رشته افكارم اي حسين
خدمت شما دوستان عزيزم سلام مي كنم.كه تو اين مدت من رو تنها نذاشتيد و من چه بودم چه نبودم بهم سر زدين و به من لطف داشتين.راستش امروز من با يه خبر اومدم.شايد خبر تازه اي نباشه ولي امروز روز تولد منه حقير هست .
.دوست دارم يه جشن حسابي بگيرم و همه شما ها رو تو اين جشن دعوت كنم. نه به خاطر اينكه تولدمه .فقط صرف اينكه دور هم باشيم .در واقع دنباله يه بهونه هستم.جاي همتون رو اينجا خالي مي كنم وباز هم ازتون تشكر مي كنم.حالا هم تنها شيريني كه به اين مناسبت مي تونم بدم بهتون اينه كه لا اقل چند تا خصوصيت دي ماهيا رو بگم كه شايد به درد شماها هم بخوره. 
متولدين برج جدي(دي)
يكي از برجهاي اصلي است.كه نشانگر فعال بودن است و داراي علامتي خاكي مي باشند.اين افراد فعال. پر تحمل. واقع بين .محتاط . جاه طلب و پولدوست مي باشند.متولدين اين برج بر زانوها كه سمبل چابكي در راه رسيدن به مقامهاي بالا در زندگي مي باشد حاكم هستند.و از قوه درك زيادي برخوردارند.ولي در مورد زندگي و كار خود افرادي محتاط مي باشند(پس جاي نگراني نيست)و قبل از اقدام به هر كاري به دقت جزئيات امور را بررسي مي كنند.
از تجربه هاي زندگيشون استفاده مي كنند و سعي مي كنند كه اشتباهات خود را تكرار نكنند.حتي به تجربه هاي ديگران هم گوش مي دهند.شديدا" احساس مسئوليت مي كنند و در انجام وظايف خود فردي متعهد هستند.خيلي زود به توانائيهاي افراد پي مي برند.فردي باوجدان هستند و رعايت حال ديگران را مي كنند.اگر نتوانند خواسته هاي ديگران را تاءمين كنند رنجيده خاطر مي شوند.از نيرو و انرژي سرشاري برخوردارند.به طوري كه هر چقدر به طول عمر آنها افزوده مي شود.به همان اندازه هم بر نيروي بدني آنها(پس جاي اميدواري هست) از كمبودها و توانائيهاي خود آگاهند و و براي همين در بهسازي خود حد اكثر تلاش خود را مي كنند. از اسراف و ولخرجي بيزارند و فردي هستند حسابگر و هميشه جنبه هاي سودمند هر چيزي را در نظر مي گيرند .
از تجملات لذت نمي برند ولي دوست مي دارند در نظر رقباي خود خوب جلوه كنند . فردي هستند صاحب شاءن (باز نگي خودشو گرفته )
و مقام . دقيق . مقتدر و دوست دارند مورد احترام واقع شوند.به هر كاري مشغول مي شوند.در بست خود را در اختيار آن كار قرار مي دهند. فردي هستند قابل اعتماد و مطمئن و در كار خود كوشا. انتخاب خط مشي صحيح در زندگي براشون حائز اهميت است(بشنو ولي باور نكن) 
حالا و حالا بريم سراغ متاءهلاي ديماهی 
در زندگي زنا شويي فردي خونسرد.محافظه كار. با وجدان مظنون .(يعني چي؟)
و نسبت به همسر خود احساس مالكيت مي كنند(عجب!)و هميشه در يك حالت ثابت به سر مي برند(ما كه متغيريم جون شما).افرادي مهربان.پر تحمل (اگه تحملشون كم باشه كه واويلاس نه؟).مادي و پركار و مي خواهند كسي را كه دوست مي دارند متعلق به خود بدانند(اينو هستم تو چي؟)و به اين ترتيب احساس امنيت مي كنند.كمي حسود هستند و چنانچه همسرشون به آنها پشت كند . خود را شكست خورده احساس مي كنند و صدمه مي خورند.از طلاق و جدايي بيزارند و دوست دارند در زندگي آرامش داشته باشند(اين كه حق مسلمه ما آدمهاس)
قابل توجه توعزيز كه اين روزا كمتر باورم مي كني..................
هرگز احساس آنها نسبت به كسي كه دوستش دارند كم نخواهد شد...حتي....حتي اگر از او دور باشند.واما...
براي پيدا كردن يك جفت مناسب اينجا رو خوب بخونيد دي ماهياي عزيز: 
با افرادي كه داراي علامت خاكي هستند مانند: متولدين ماههاي ارديبهشت و شهريور خوب كنار مي آيند و متولدين ماه ارديبهشت در عشق با شما شريك مي شوند و در زندگي براي شما گرمي و صفا به ارمغان مي آورند.متولدين شهريور هم ايده و افكار شما را به مرحله اجرا در مي آورند و از توانايي شما در رهبري امور سپاسگذارند.از وجود متولدين ماههاي آبان و اسفند هم لذت مي بريد متولدين آبان .دانش خود را در اختيار شما قرار مي دهند و اسفند ماهيها هم براي شما رضايت خاطر معنوي فراهم مي كنند(اينو هستم).
مناسبترين علامت جنس مخالف شما متولدين تيرماهيها هستند . كه بهترين مونس و همدم براي شما مي باشند.متولدين اين ماه به شما آرامش مي دهند و نسبت به شما احساس مادري مي كنند و از شما مراقبت مي كنند . براي همين با شخصيت پدر وار مقتدرانه شما هماهنگي دارند.(واي چه شخصيتي؟)
حالا بريم سر مسائل جسمي: 
فردي هستند. قوي . پر تحمل و محكم.با اعصابي پولادين. مسائل و مشكلات را تحمل مي كنند. دندانها و استخوانبندي خوبي دارند. احتياج به يك برنامه غذايي مرتب و استراحت و تفريح دارند.(من كه اينغدر ديگه تيتيش ماماني نيستم)انعطاف نا پذيرند و از غذاي ناجور رنج مي برند.غذاهاي پر انرژي و ميوه هايي كه در خاك پرورش مي يابند .براي آنها مناسب است.تنها مشكل آنها لاغري است كه آن هم با خوردن غذاهاي نشاسته دار حل مي شود.(اي كاش فقط همين يه مشكل رو داشتند)و رنگهاي قهوه اي و مشكي خيلي رو خيلي دوست دارند.
حالا روزهاي خوش يمن در اين ماه(دي)براي آنها:
31/26/25/22/17/7/3
حالا روزهاي بد يمن در اين ماه:
19/12/11/5
اميدوارم همه روزهاي خدا واسه شما عزيزان مخصوصا" دي ماهياي عزيز خوش يمن باشه.انشاءلله.
نميدونم از كجا و چه جوري برات بگم؟
امروز خيلي سر حالم . خيلي خوشحالم . امروز تونستم جور ديگه اي عاشق باشم . امروز نسيم يه عطر ديگه اي داره . انگار با وزيدنش من رو مي بره
به گذشته ها. گذشته اي كه نه چندان ازش گذشته . ولي خيلي زيبا بود و طلائي و به ياد ماندني. تك تك روزهاش رو به ياد دارم.امروز من تونستم با
قاطعيت روي حرف خودم بايستم و اقلا" با خودم رو راست باشم . امروز من چشمام رو به دنياي تازه اي گشودم . دنيايي كه فاصله زيادي تا دنياي
گذشته ام داره ..دنياي جديدي براي خودم ساختم كه شايد آدمهاي توش همه تكراري بودن ولي همه تازگيه خاص خودشون رو داشتن از همه مهمتر خودم
بودم كه انگار دوباره متولد شده باشم.
يادمه خيلي كلافه بودم. مدتها بود دچار دو گانگي خاصي شده بودم و به خاطر اون خيلي شماتت و سرزنش مي شدم . خيلي عذاب مي كشيدم . تهمت و
افترا مي شنيدم . و قلب عاشقم درك نمي شد و روز به روز شكسته تر مي شدم 
.
مي دونم كه همش تقصير خودم بود . اين رو بارها و بارها اطرافيانم گفته بودن كه اگر من چيزي رو بخوام مي تونم . بهش برسم . مي دوني؟من امروز به
اين باور رسيدم كه هر كي هر بلايي سرش مياد .....شايد همه تقصيرات نه . ولي نيمي از تقصيرات گردن خودشه . هيچ كي نمي تونه بگه كه من كاملا"
بي تقصيرم و كوتاهي نكردم با كمي فكرمي فهمي كه همينطوره........... 
.
خسته شده بودم از اين همه حقارت . از اينكه هيزم آماده اي شده بودم برا آتيشه خيليها . نمي خواستم گناه بي عشقي بيفته گردنم .
دلم مي خواست خودم باشم نه اون چيزي كه ديگران دوست مي دارن .از خدا خواستم كمكم كنه تا اينكه دوباره تو رو ديدم. مدتها باهات حرف زدم و انگار
كه زمان را كش داده باشن . تو چند لحظه هر چي بهم گذشته بود رو برات گفتم . تو هم خيلي باهام حرف زدي . مثل هميشه حرفات پخته و زيبا و رسا
بود . انگار تمام كلماتت روي مغزم حك مي شد . تو گفتي به حرف دلم گوش كنم . نصيحتم كردي و حتي گفتي كه به حرفهاي تو هم اعتماد نكنم .
باز من از عشق و عقده هام گفتم . گفتم كه دوست دارم از ته دل عاشق باشم و عاشقانه بهم عشق بورزن .تو گفتي كه عشق يه چيز نسبيه و برا هيچ كس
كامل نيست حتي تو زندگيهاي مشترك و قتي بعضي نيازهاي اوليه و تمايلات نفساني فرو كش مي كنه عشق ديگه به معناي واقعيش پيدا نميشه . تو برام
كلمه عشق رو معني كردي و گفتي عشق از سه حرف(ع ش ق )تشكيل شده كه به معني علاقه شديد قلبي هست . ولي هيچ عشقي كامل نيست وهيچ عاشق
و معشوقي به طور كامل عاشق هم نيستن همه چيز نسبي هست.
تو بهم گفتي كه به آدمهاي اين دنيا دل نبندم كه اگه يه روز دست سرنوشت اونها رو ازم گرفت . افسرده و غمگين نشم . بهم گفتي خدا رو داشته باش تا هميشه سر زنده باشي.
. تو گفتي اگه عاشق خدا باشي در پناه عشق او به همه چيز مي رسي . فقط بايد از ته دل ازش بخواي تا بهت بده و گفتي هيچ عشقي
از عشق خدا بالاتر نيست . اول خدا...خدا...خدا...
خلاصه از من انكار و از تو اصرار
تا بالاخره تسليم شدم و گفتم هر چي تو بگي؟......تو بهم خنديدي و گفتي كه چقدر ساده و زود باوري .....ترسيدم و گفتم مگه حرفات
دروغ بود ؟مگر نبايد به اين حرفاتم اعتماد مي كردم؟گفتي: اون ديگه دست خودته كه با عقلت بفهمي چي درسته چي غلط؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
در آخر بايد بگم همونطور كه ازم خواستي من عاشق تو نميشم در حالي كه دوستت دارم ولي عاشق حرفات مي شم .تا اگه يه روزي دست تقدير تو رو از
من دور كرد و تو ديگه در كنار من نبودي اين حرفاي قشنگت براي هميشه در گوش دلم بمونه و فراموش نشه ..........................
اين همه اون چيزي بود كه تو خواستي و منم هر چي تو بخواي كه يقين دارم دور از حقيقت نيست.
ويلچيرم را نفروش.مي خواهم داشته باشمش . به ياد روزهاي سختي كه گذراندم.
پدر آهي كشيد و گفت: آره روزهاي سختي بود . خدا را شكر كه تمام شد.حالا بايد به مادرت خبر بدهيم.
آه.......مادرم.چقدر دلم برايش تنگ شده است.
